puding vs. ekmek

bugün burda salı
hatta öğretmenler günü bile
ne garip demi günler filan
ilkokulda iki tane sınıf öğretmenim oldu, aynı anda değil elbette. ilk üç yılı 54 kişilik bir sınıfta okudum, sonraki iki yılı yirminin altında bir sayıyla işte, sonra legese, lise, üniversite.
onca öğretmenim oldu, iyi insanlardı hepsi diyemem, kötü, aşağılık, sersem, aptal olanlar da vardı, iki cihan dizinin dibinden ayrılmak istemeyeceğim kadar yüce, saygın, değerli, gönülden olanlar da. hayatın ortalaması gibiydi işte, tüm erkekler onurlu ya da tüm kadınlar güzel değilse; öğretmenlerim de öyleydi işte, iç güveysinden hallice ve müflis tüccar eski defterleri karıştırırmış işte.

şiddeti sevenlerden hep nefret ettim, şiddetli bir eğitime tabi tutanları da hiçbir zaman affetmedim. yola getirmeye çalışıyorlardı güya. şimdi haksızlık etmeyeyim kimseye, öyle ağız burun allah ne verdiyse girişmedi hiç kimse, hem parayla girilen bir yerde, şiddet de olmazdı, eğitim de.

mesela çok iyi hatırlıyorum birçok kere 5 düşürmüşlerdi karneme, sırf çocuk seneye de para versin diye. her şeyi anlarımda neden ortaokul'da diploma notum 4.97 düştü bilemedim senelerce. hadi 4.90 4.90 da yedisi ne be.

bir hocamız vardı adını söyleyemem şimdi ayıp olur, nasıl da hava atardı, caka satardı önümüzde, odtü yıllarından bahsederdi, o günden beri sevmem odtü'yü, hoş kazanacak kadar puan da yapamadık ama neyse. ama körümü öldürmeyim ben yine de, kazanacak kadar puan alsam da gitmezdim eminim herhalde.

şimdi son paragrafın sonundaki anlatım bozukluğuna laf ederseniz, tek cümlem var size, anlatım bozukluğu da bir hitabet sanatıdır dedi rte.

yıllar çok çabuk geçti diyemem, ama güzel adamlar, keyifli arkadaşlıklar, puding ekmek ve etüdler, toplum içinde söz almaktan çekinmeler hemen bitti, kaldı geride.

hep arta kalırdı yemekhanede puding ve bayat ekmek ve yerdik işte arkadaşlarla birlikte.
hiç kızartma kalmazdı, pilav kalmazdı, barbunya kalmazdı, hep puding düşerdi hestemize.

güzel yıllardı neticede.
belki yazarım başka günlerde.